META name="y_key" content="5bcdbdba8d110ef7"

Παρασκευή, 25 Ιουνίου 2010

"O Πλανήτης Απόμακρος"

 Πριν μερικές μέρες παρακολουθήσαμε την παρουσίαση ενός βιβλίου μιας φίλης, της Ξένιας Κουτσογιάννη, στο στέκι  Gallery cafe στο Θησείο.
  “Ο Πλανήτης Απόμακρος”, ένα παραμύθι που θα μπορούσε να βγει αληθινό. Εκδόσεις Άπαρσης.
   Συνήθως όταν ακούμε η διαβάζουμε τη λέξη παραμύθι, “οδηγούμαστε” στην παιδική ηλικία ως τον βασικό αποδέκτη για την ανάγνωση η την ακρόαση κάτι τέτοιου. Η Ξένια ανέτρεψε τον κανόνα και μας έβαλε (τους μεγάλους) στο παιχνίδι των λέξεων και των εικόνων με το βιβλίο της. Οι λέξεις απλές, αλλά αν δεν καταφέρεις να τις αιχμαλωτίσεις μέσα στο νου, σου ξεγλιστρούν και χάνονται βγάζοντας σου τη γλώσσα περιπαικτικά. Ο προορισμός μοιάζει απλός αλλά δεν είναι καθόλου έτσι.
                        “…Τι λέτε, μήπως αξίζει τον κόπο να προσπαθήσουμε; Άλλωστε η αλλαγή,
                           όσο κι αν φοβίζει, σπάνια απαιτεί κόπο. Συνήθως χρειάζεται προσήλωση,
                           ανοιχτό μυαλό και θάρρος.....” Ξ.Κ.

  Το βιβλίο είναι διακοσμημένο με ακουαρέλες ζωγραφισμένες  από την ίδια την συγγραφέα. Μέσα σε ήχους jazz  και συντροφιά με ένα ποτήρι λευκό κρασί, ταξιδέψαμε στον “Πλανήτη Απόμακρο” της Ξένιας. Τα διαβατήρια μας ήταν οι αναρτημένες ακουαρέλες. Μερικές από αυτές θα σας τις παραθέσω γιατί μας άρεσαν ιδιαίτερα.








..............................Μπάζω.

Δευτέρα, 21 Ιουνίου 2010

Στο Πηνειό με κανό (και κουνούπια).

To Σάββατο 12 του Ιούνη κατά τις 9 παρά το πρωί, μια ασημί σαύρα με τέσσερις “φευγάτους” πήραν την Αθηνών Λαμίας με προορισμό το δέλτα του Πηνειού στη Λάρισα.
  Σκηνές, λιόπανα, παγούρια, υπνόσακοι και λοιπά αξεσουάρ στριμωγμένα στο  portbagaj μαζί με μπόλικο κέφι και διάθεση απλωμένα στην καμπίνα.
  Το πόδι του Dr Format βαρύ, εκσφενδόνιζε τη σαύρα και σε δύο ώρες πίναμε καφέ στη Λαμία. Περίπου στη μία το μεσημέρι αφήσαμε αριστερά μας τη γέφυρα των Τεμπών και κατευθυνθήκαμε προς Ομόλιο, Παλαιόπυργο, Στρίτζο και την οδό Ηλιακτής.
  Συνεπέστατοι στο ραντεβού μας με την υπόλοιπη παρέα και το Δημήτρη από τις “24hours”,
( οκτώ άνθρωποι σύνολο) βρεθήκαμε  σε μια τοποθεσία όπου αριστερά μας είχαμε το δέλτα του Πηνειού και δεξιά μας στο βάθος το Στόμιο. Μπροστά μας μια αμμουδερή παραλία προκλητική και έρημη από ανθρώπινη παρουσία ( μερικές καλύβες μόνο ) και για ίσκιο μια μεγάλη καλαμωτή.




Αποφασίσαμε να μην ξεκινήσουμε μεσημεριάτικα για τα κανό στο ποτάμι αλλά κατά τις πέντε το απόγευμα για να έχει πέσει λίγο ο ήλιος. Ευκαιρία για μπάνιο (και του χρόνου) και σιέστα κάτω από την καλαμωτή.
  Στις πέντε και κάτι βρεθήκαμε κάτω από μια γέφυρα πριν τον Παλαιόπυργο όπου ήταν τα κανό. Ολιγόλεπτο μάθημα και βούρ στο ποτάμι. Τα πληρώματα ήταν τέσσερα εκτός από την Έφη που την αφήσαμε σκοπιά να φυλάει τα πράγματα στην παραλία

  Ο Πηνειός από εκείνο το σημείο  και μέχρι το δέλτα είναι ήρεμος και φιλικός, με τις ιτιές  τα πλατάνια του και τους καλαμιώνες, τα κοτσύφια, τους τσικνιάδες, τους πελαργούς και τα γλαρόνια του.

  Κάναμε έναν ενδιάμεσο σταθμό για τσιγάρο, ανταλλαγή εντυπώσεων αλλά και για ανάσες όπου  στη συνέχεια αποδείχτηκαν πολύτιμες.  
Όταν αντικρίσαμε τη θάλασσα είχαμε διανύσει περίπου πέντε χιλιόμετρα υδάτινου δρόμου σχεδόν στεγνοί, χαμογελαστοί και περίπου ξεκούραστοι.
  Με το που αφήσαμε  τις γλύκες και πιάσαμε  τις αρμύρες, βρήκαμε μια σοροκάδα κάνα τεσσαράκι και που σε πήρε θειάκο μ΄. Πάνε τα γέλια, πάνε οι φωτογραφίσεις, πάνε οι στέγνες, αρχίσανε τα μπινελίκια, τα πάνω κάτω. Είχαμε ακόμα δύο χιλιόμετρα απόσταση με κόντρα καιρό και πάνω από  δύο ώρες δραστηριότητα στα χέρια και στα κο@ομέρια. Τέλος πάντων, φτάσαμε όλοι καλά, κατάκοποι και πεινασμένοι.
Ανασυγκρότηση και αποφάσεις για τη βραδιά που ήταν μπροστά μας. Τα κορίτσια πήγαν για ψώνια και με το που έπεσε ο ήλιος έπεσαν και  οι πρώτες στρώσεις στις σχάρες με  τα κοψίδια και τις μελιτζάνες που έγιναν μια εξαιρετική μελιτζανοσαλάτα από τα χεράκια της Xenias.
  Πανσέτες, σουβλάκια, λουκάνικα, μπριζόλες, σαλάτες παγωμένες μπύρες, τσίπουρο με γλυκάνισο και κουνούπια. Δισεκατομμύρια κουνούπια, που τσιμπούσαν, πάνω απ΄ τα ρούχα μέσα απ΄ τα ρούχα, από τις πατούσες μέχρι την καράφλα όσων διέθεταν. Περίπου για μία, μιάμιση ώρα ένας εφιάλτης πίσω από τις λεύκ….ούπς, πίσω από τις καλαμιές και τα βούρλα της περιοχής. Λίτρα autan, ζώνες από “φιδάκια” και χιλιάδες κινήσεις χεριών ποδιών και γενικά  από ότι κινείται πάνω στο ανθρώπινο σώμα.
  Μετά από όλη αυτή την κόλαση έγινε της αλεπούς ο θάνατος. Η μαρχάλα του Πηνειού και του νομού Λαρίσης. Αποκαμωμένοι μετά τα μεσάνυκτα μπήκαμε στις σκηνές.
Ο ηλιάτορας μας έσυρε από τις σκηνές μετά τις οκτώ. Η θάλασσα ένας καθρέπτης. Που να αντισταθείς σε αυτή τη πρόκληση. Μετά ήλθε ο καφές, το τσάι για τους ηλικιωμένους και οι πρώτες εκτιμήσεις για τη συνέχεια της ημέρας. Η δραστηριότητα της προηγούμενης μέρας δεν άφησε  και πολύ κέφι για επαναλήψεις κωπηλασίας στο ποτάμι. Έτσι αποφασίστηκε να παραμείνουμε στην παραλία για μπάνιο και χαλάρωση. Το μεσημέρι ξανά φωτιά στα τόπια και νέα κραιπάλη.
   Στις πέντε το απόγευμα μπήκε η πρώτη στη σαύρα και ξεκίνησε η επιστροφή για το κλεινόν άστυ. Στις δέκα και, άναψα το θερμοσίφωνο.


........................................................................................Μπάζω.

Κυριακή, 30 Μαΐου 2010

«Έφυγε» ο διάσημος ηθοποιός του Χόλιγουντ Ντένις Χόπερ

Πέθανε το Σάββατο, σε ηλικία 74 ετών, ο διάσημος ηθοποιός του Χόλιγουντ Ντένις Χόπερ.

Ο Χόπερ έγινε ευρύτερα γνωστός μέσα από την ταινία του 1969 «Ξέγνοιαστος Καβαλάρης», την οποία είχε σκηνοθετήσει ο ίδιος, ενώ υπέγραφε και το σενάριο μαζί με τον Πίτερ Φόντα.

Αφησε την τελευταία του πνοή το πρωί, στο σπίτι του στη Βένις της Καλιφόρνια, εξαιτίας επιπλοκών από τον καρκίνο του προστάτη από τον οποίο υπέφερε.

Στη διάρκεια της πολύχρονης καριέρας του, πρωταγωνίστησε σε δεκάδες ταινίες («Επαναστάτης Χωρίς Αιτία», «Ο Γίγαντας», «Αποκάλυψη Τώρα», «Μπλε Βελούδο», «Speed» κ.ά) και ήταν δύο φορές υποψήφιος για Όσκαρ («Ξέγνοιαστος Καβαλάρης», «Hoosiers»).

Ο «Ξέγνοιαστος Καβαλάρης» θεωρείται μία από τις καλύτερες ταινίες του αμερικανικού σινεμά, που σηματοδότησε την αρχή μιας νέας εποχής για το Χόλιγουντ.





                                Από το in.gr
Μπάζω.........................

Σάββατο, 29 Μαΐου 2010

2o φεστιβάλ μεταναστευτικών κοινοτήτων

                                                                Σάββατο 29 Μάη 2010

                    Παιδότοπος - Σηζήτηση - Φωτογραφικά Πορτρέτα - Προβολή ταινιών - Συναυλίες.

                              http://www.dimosbyrona.gr/uplds/newv/File/2010_05/Prog_2oMet.pdf


Μπάζω...............................

Πέμπτη, 27 Μαΐου 2010

Μια μέρα στη Βραυρώνα

  Πολύ κοντά στο κλεινόν άστυ βρίσκεται ένας ιδιαίτερα αξιόλογος αρχαιολογικός χώρος αυτός της Βραυρώνας. Γνωστός για το ναό της Αρτέμιδας, από  όπου έχει πάρει και το όνομά του ο σύγχρονος δήμος. Πρωτοκατοικήθηκε στην νεολιθική εποχή και στην εποχή του Θησέα ενώθηκε μαζί με άλλους 20 δήμους και απετέλεσαν το μετέπειτα  Αθηναϊκό κράτος.
  Μεγάλο ενδιαφέρoν παρουσιάζει και το αρχαιολογικό μουσείο της Βραυρώνας, στο οποίο εκτίθενται  ευρήματα που προέρχονται κυρίως από το ιερό της Βραυρωνίας Άρτεμης, τον προϊστορικό οικισμό της Βραυρώνας, αλλά και επιλεγμένα ευρήματα από την ευρύτερη περιοχή των Μεσογείων.
  Επισκεφτήκαμε το χώρο ένα πρωινό του Μάη και σας παραθέτουμε μερικές φωτογραφίες από τον όμορφο αυτό τόπο.


Η είσοδος του μουσείου






















 Ο βωμός του Ναού


Θήκες κοσμημάτων



















Η ιερή πηγή














Και η παλαιοχριστιανική του Αγίου Γεωργίου.


Μπάζω..............................................................


Πέμπτη, 6 Μαΐου 2010

ΤΡΕΙΣ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΣΚΟΤΩΘΗΚΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΚΑΙ ΚΑΠΟΙΟΙ ΜΙΛΑΝΕ ΓΙΑ ΤΗΝ "ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΣΤΑ ΔΙΕΘΝΗ ΜΕΣΑ" ΚΑΙ ΤΙΣ ΑΠΩΛΕΙΕΣ ΣΤΟΝ ΤΟΥΡΙΣΜΟ

Ενα σχόλιο για όσα συνέβησαν ή δεν συνέβησαν σήμερα.
Με σοκάρει η αβάσταχτη ελαφρότητα-αναισθησία-αναλγησία με την οποία αντιμετωπίζεται από το σύνολο του πολιτικού κόσμου η "απώλεια"/"αφαίρεση" ανθρώπινων ζωών εν καιρώ "ειρήνης". Δεν είναι βέβαια καινούργιο το φαινόμενο...
Απλά διεκόπη η συνεδρίαση της Ολομέλειας της Βουλής για "ενός λεπτού σιγή" και στη συνέχεια τοποθετήθηκαν οι πολιτικοί αρχηγοί επί των συμβάντων και του τραγικού θανάτου των τριών αυτών εργαζομένων. Και μετά η ζωή -για αυτούς και ολους εμάς- συνεχίζεται. Όυτε καν διανοήθηκαν να διακόψουν τις εργασίες της Βουλής τουλάχιστον για σήμερα. Γιατί για περισσότερες μέρες δεν θα το επέτρεπε και η κα Μερκελ. Ούτε τα προσχήματα πια δεν τους νοιάζει να τηρήσουν; Ούτε κι εμείς όμως το προτείναμε. Εκφράσαμε, κι εμείς και το ΚΚΕ την καταδίκη μας στη βία, μιλήσαμε για προβοκάτσια κι εκεί κάπου το κλείσαμε.
Οι φυσικοί αυτουργοί μπορεί να βρεθούν και να τιμωρηθούν. Οι ηθικοί αυτουργοί θα συνεχίσουν τη ζωούλα τους ανενόχλητοι. Τρεις οικογένειες όμως ρημάχτηκαν σήμερα για το υπόλοιπο της ζωής τους. Και πάνω στις χαμένες ζωές αυτών των ανθρώπων τα Μέσα Κατασκευής Συναίνεσης τώρα παίζουν το γνωστό παιχνίδι τους, δήθεν συγκλονισμένα από το "γεγονός".
Το βασικό τους πρόβλημα -αυτών,  της κυβέρνησης, του ΛΑΟΣ καθώς και των πάσης φύσεως επιχειρηματιών τουρισμού- είναι ότι μια σειρά από χώρες έβγαλαν ταξιδιωτική οδηγία για τη χώρα μας, το πόσο πολύ θα πληγεί από αυτό ο τουρισμός καθώς και το πόσο θα επιδεινωθούν συνακόλουθα τα οικονομικά της χώρας γιατί οι κερδοσκόποι έχουν στραμμένα τα μάτια τους πάνω μας.
Όταν η πολιτική ηγεσία αυτής της χώρας -θα μου πείτε αυτό είναι το μόνο έγκλημα το οποίο διαπράττουν ή το οποίο τους αφήνει ασυγκίνητους; - και τα Μέσα Κατασκευής Συναίνεσης απαξιώνουν με αυτόν τον απροκάλυπτο τρόπο την ανθρώπινη ύπαρξη, για ακόμα μια φορά, γιατί κάποιοι άλλοι να νοιαστούν περισσότερο όταν αύριο ή μεθαύριο βρεθούν μπροστά στη "δυνατότητα" να αφαιρέσουν μια ζωή;
Κυνικά και ανέξοδα η κυβέρνηση και σύνολο (?) το πολιτικό-μιντιακό σύστημα σήμερα κοστολόγησαν την ανθρώπινη ζωή όσο ένα εισιτήριο λεωφορείου ή, το πολύ, μιας και μιλάμε για τουρισμό, όσο μια διανυκτερευση σε ένα ξενοδοχείο 2 αστέρων στα Καμμένα Βούρλα .
Θα έπρεπε τουλάχιστον να εξεγερθούμε. Πόσο ακόμα θα δεχόμαστε τις παράπλευρες απώλειες εν καιρώ "ειρήνης"; Πόσο ακόμα θα ανεχόμαστε τον απροκάλυπτο κυνισμό τους;
Η ΟΤΟΕ κήρυξε αύριο 24ωρη πανελλαδική απεργία για τους αδικοχαμένους τραπεζουπάλληλους. Δεν αφορά την ΟΤΟΕ και τους τραπεζοϋπαλλήλους αυτή η ιστορία. Αφορά όλους και όλες μας γιατί τόσο -όσο ένα εισιτήριο λεωφορείου δηλαδή- έχουν κοστολογήσει τελικά και τις δικές μας ζωές. Απλά δεν  έχουν προκαλέσει άμεσα, ακόμα, τη φυσική μας εξόντωση. Γιατί τους είμαστε χρησιμοι. Ακόμα, τουλάχιστον. Είμαστε τα χρήσιμα γρανάζια παραγωγής υπεραξίας για το κεφάλαιο, χωρίς πια ταξική συνείδηση, πολυκερματισμένοι, νωθροί και αλλοτριωμένοι.

Για την αντιγραφή ....................Μπάζω

Τρίτη, 4 Μαΐου 2010

Το θέμα είναι τώρα τι λες......

……Καλά φάγαμε, καλά ήπιαμε.
Καλά τη φέραμε τη ζωή μας ως εδώ.
Μικροζημιές και μικροκέρδη συμψηφίζοντας.
Το θέμα είναι τώρα τι λες.

Μανόλης Αναγνωστάκης.

.......................................................Μπάζω.
 
SYNC ME @ SYNC Add to Technorati Favorites GreekBloggers.com